Hoewel ik al door geschiedenis gefascineerd ben sinds mijn jeugd heb ik eigenlijk nooit veel aandacht besteed aan lokale geschiedenis. De Zimmertoren, de Lierse musea, de kerken en monumenten... Wat het Lierse historische cultuuraanbod betreft was ik als de spreekwoordelijke Parijzenaar die nog nooit de Eiffeltoren bezocht. Pas met het intensief bezig zijn geweest met het reconstueren van het Lier van zestig jaar geleden ben ik echt geboeid geraakt door de cultuurgeschiedenis van mijn thuisstad. De Sionskazerne is voor mij niet langer een lelijk oud gebouw in verval, maar de plaats waar honderden collaborateurs werden opgesloten in de winter van '44. De Berlarij bekijk ik met andere ogen als ik me bedenk dat ze in de bombardementen tijdens de Eerste Wereldoorlog bijna compleet werd verwoest en heropgebouwd. Het Begijnhof is geen eendimensionale prentkaart meer maar de oase van rust die onderdak en inspiratie bood aan Ernest Van der Hallen en andere Lierse kunstenaars.
Elke hoek van deze oude stad ademt het verleden uit. Dat maakt een kleine stad als Lier in elk opzicht uniek. Het volstaat om naar uit hun krachten gegroeide dorpjes in de Kempen of West-Vlaanderen te gaan kijken om te zien hoe artificiëel en zielloos de op een tekentafel geplande straten en wijken daar wel zijn. De schoonheid van deze stad ligt in haar grilligheid, haar gezicht dat het resultaat is van eeuwen bouwen en heropbouwen. Lier is misschien een warrig Middeleeuws labyrinth dat zich slecht laat inpassen in moderne verkeersplannen, maar elke onzinnige bocht of nauwe steeg bevat duizendeneen verhalen die de moeite waard zijn verteld te worden.
Tijdens de afgelopen verkiezingen werd er wel eens afgegeven op het waanzinnig dure cultuurbeleid, dat meer investeerde in het verleden dan in het heden. Er werd onevenredig veel geld gestopt in het bewaren van oude gebouwen en werken van kunstenaars van langvergeten, terwijl voor een aantal belangrijke actuele noden geen geld zou zijn. Geld dat wordt verspild om een klein elitair clubje culturo's te plezieren terwijl het grootste deel van de Lierenaars er geen boodschap aan heeft. Een kritiek die ongetwijfeld met de beste bedoelingen werd geuit, maar zeker sinds mijn persoonlijke herontdekking van het Lierse verleden kan ik niet anders dan er stellig afstand van te nemen.
Lierenaar zijn is meer dan een woonplaats of een geboorteplaats delen. Elke Lierenaar is erfgenaam van één van Vlaanderens mooiste cultuursteden. De Lierse identiteit is ook in de 21e eeuw onlosmakelijk verbonden met haar rijke verleden. Als we de erfenis van Timmermans, Bergmann en alle anderen die deze stad innig lief hadden afwijzen, wijzen we Lier zelf af. ]]>
Aan de overdekte fietsenstalling naast het station werd reeds maanden geleden een motorfiets in brand gestoken. Het wrak van deze motorfiets ligt er momenteel nog altijd te roesten, met de politielinten er zelfs nog aan! Noch één van de stadsdiensten, noch de eigenaar of de NMBS vindt het blijkbaar de moeite om het wrak te verwijderen. In dezelfde stalling troffen wij verscheidene compleet doorgerroeste fietswrakken aan die hier door hun eigenaar werden achtergelaten en daar reeds maanden staan te verkommeren, getuigde de foldertjes van evenmenten eind november die we aantroffen op de bagagedragers. Niet alleen nemen al deze wrakken heel wat plaats in op deze drukbezette fietsenstalling, het geeft de fietsenstalling ook een verloederd voorkomen dat vandalisme en sluikstorten aantrekt in één van onze drukbezetste stallingen.
;)
Te koop: Afgebrande motorfiets met recent aangebracht vlammenmotief. Politielinten worden gratis bijgeleverd. Te bevragen bij het station van Lier.
;)
Een fiets met een ongetwijfeld indrukwekkend verleden, maar de fietsenstalling is geen begraafplaats.
Op de Kolveniersevest werd één van de fietsenrekken door een wagen geraakt. Het verbogen rek dwingt de gebruiker zijn fiets compleet scheef te hangen met alle risico's vandien, maar ook hier is er maanden later van vervanging of herstelling van de beschadiging niets te merken.
;)
In Lier wordt nu ook voor fietsers het systeem van schuinparkeren opgelegd zo te zien...
Jong-N-VA-Lier vraagt dan ook dat het stadsbestuur werk maakt van een systematisch en snel onderhoud van de fietsenstallingen teneinde ervoor te zorgen dat de Lierenaar weer zijn fiets overal op een veilige, goed onderhouden stalling kwijt kan. ]]>
De teneur van de lezersbrieven naar aanleiding van de steekpartij in Oostende was wel bijzonder deprimerend: Vlaanderen anno 2007 leek weinig te verschillen van een getto in een Amerikaanse grootstad, waar losgeslagen jongeren die God noch gebod respecteerden hun medemens terroriseerden. Gelukkig waren de briefschrijvers die ons op het gevaar van de balddadige jeugd wezen ook zo attent om een pasklare oplossing voor het ganse probleem te bieden: Herinvoering van de legerdienst! Wie nooit als milicien rondjes heeft gelopen op een kazerneplein komt immers ernstig tekort aan discipline, respect, normen en waarden en is bijgevolg gedoemd een tikkende tijdbom te zijn voor de maatschappij, klaar om te ontploffen voor een geweigerde sigaret. En natuurlijk volgt de Vlaamse politiek weer gretig de hype: Wie wil kan ondertussen een mailtje sturen naar de minister-president om hem te zeggen hoe we deze decadente samenleving en dan vooral haar jonge leden weer op het rechte pad krijgen. Een greep uit de verzonden mails die in de krant werd gepubliceerd leerde me alvast dat ook bij de e-mailers “de legerdienst herinvoeren” een populair voorstel was.
Ik stel me vragen bij zo’n “remedie”, die me zelfs enigszins contradictorisch voorkomt: De beste manier om moordende jongeren te stoppen is door hen als militair professioneel te leren doden? De beste manier om jongeren die geen enkel respect hebben voor hun medemens hebben bij te schaven is door hen een militaire kadaverdiscipline aan te kweken waarin het rücksichtlos opvolgen van bevelen primeert boven welk moreel bezwaar dan ook? Zijn we dan zo ver gekomen dat we niet langer in staat zijn via opvoeding binnen het gezin iemand tot een voldragen mens op te voeden zonder dat het leger de “finishing touch” van het onderwijsproject moet leveren?
Persoonlijk vind ik het nogal makkelijk het hele opvoedingsconcept in de vuilnisbak te gooien ten voordele van een verplichte leger- of burgerdienst. Het is in de eerste plaats een belediging voor de honderdduizenden Vlaamse ouders die er in geslaagd zijn hun kinderen serieus op te voeden zonder dat ze daarvoor een legerdienst nodig hadden. Het is een belediging voor al die jongeren die verantwoordelijkheid opnemen in een jeugdbeweging, op school of in een ander verband en die geen leger nodig hadden om te leren in groep samen te werken en respectvol met elkaar om te gaan. Op het altaar van de massahysterie rond een aantal drama’s waar jongeren bij betrokken waren wordt er met een volledige generatie afgerekend.
Dat soort onbegrip tussen de generaties is kennelijk van alle tijden: De mei ‘68-ers die rebelleerden tegen het maatschappelijke keurslijf waarin ze gedwongen werden, de babyboomers van de jaren ’40 en ‘50 die afrekenden met de vooroorlogse sociale structuren, allemaal zwaaien ze nu met het vingertje naar de huidige generatie jongeren zoals ooit met hen gebeurde. Elke generatie schijnt ervan overtuigd te zijn dat de generatie nà hen minder goed opgevoed en asocialer is. Als dat echt waar zou zijn is het een wonder dat de mensheid na al die eeuwen van morele degeneratie nog altijd niet tenonder is gegaan…
De wetenschap dat ik wellicht zelf binnen enkele decennia zit af te geven op de losbandige jeugd van pakweg 2050 stemt me alleszins tot enige mildheid voor al die lezersbriefschrijvers die mij en mijn leeftijdsgenoten in het leger willen sturen. Met deze jongere komt het nog wel goed dus...
]]>
De examens hebben me in elk geval weer stevig ondergedompeld in mijn "beroeps"bezigheid, de Schone Kunst van Klio, de geschiedenis. In het Knack-interview werd mij de vraag gesteld welke meerwaarde een opleiding Geschiedenis kon bieden aan een beginnend politicus. Een pertinente vraag in elk geval! Want op het eerste zicht is een studie Economische Wetenschappen of Rechten een stuk nuttiger voor wie later beleidsverantwoordelijkheid wil opnemen: Kennis van de economische wetmatigheden of de juridische fundamenten waarop onze samenleving gebouwd zijn lijken inderdaad een stuk praktischer dan bijvoorbeeld het verval van het Spaanse Wereldrijk in de 18e eeuw uit de doeken te kunnen doen of de opvolgingssystemen in het Ancien Régime allemaal te kennen. Tot zekere hoogte klopt dat inderdaad. Maar mijns inziens voegt een historische studie ook iets fundamenteels toe aan een beleidsmaker: Een besef van een tijdsverloop dat het dagdagelijkse overstijgt.
De Westerse mens heeft de neiging zichzelf en zijn eigen tijd als maat van alles te beschouwen. Het hic et nunc is voor ons het enige van belang. We willen daarbinnen alles kunnen controleren: De maatschappij moet naar ons ideaalbeeld worden omgevormd, ongeacht hoe het verleden onze samenleving heeft bepaald. Dat verleden is maar een wingewest van het heden, een stoffige wereld die alleen maar kan dienen om te tonen hoe het niet moet. In het verlengde daarvan is de toekomst een verlengstukje van het heden, dat perfect voorspeld kan worden door onze hedendaagse evoluties door te trekken. Mijns inziens is dat een kapitale fout en kenmerkend voor de zogenaamde "eigentijdse arrogantie" die voor ons zo kenmerkend is.
Neem nu de hele Klimaathype die nu zo'n opgang maakt en Kapellense huisvrouwen in het parlement katapulteert. Zelfs wie maar een paar jaren terugbladert in de tijd zal ontdekken hoe Vlaanderen de neiging heeft zich elke paar maanden van een nieuwe politieke "hype" te voorzien: Een paar jaar geleden was ten tijde van de dioxinecrisis en de MKZ voedselveiligheid en landbouw nog hét Alfa en Omega van de politiek. Nu interesseert het geen hond meer. Zelfde voor het "gratis"-verhaal. In 2003 nog dé politieke trend, nu wil de SP.A er zelfs niet meer mee geassocieerd worden. Je ziet een golfbeweging die zich over een half jaar, hooguit een jaar uitstrekt waarin er politieke hoogspanning heerst rond een bepaald item en het de agendasetting van de politieke scène domineert. Maar wanneer zich er een nieuw onderwerp aandient waar media en publiek zich door laten obsederen volgen de politici naadloos die golf en laten ze datgene dat ze een week eerder nog als cruciaal beschouwden, compleet links liggen. Politici laten hun visie en principes meer en meer leiden door de waan van de dag: Nadat Hans Van Themsche in Antwerpen drie mensen neerknalde werd van de ene dag op de andere een strengere wapenwet ingevoerd. De PS, die zich al die tijd daarvoor de grootste tegenstander van zo'n verstrenging had getoond (iemand moet de marchandise van staatsbedrijf FN afnemen, nietwaar?), veranderde doodgemoedeerd 90° en stemde vrolijk mee met de wet die ze jarenlang had verketterd. Maar leren wij eruit? Nee, we wentelen onszelf in de politieke hype van de dag en beelden ons in dat het voor eeuwig is.
Zo zal het ook vergaan met die hele hype rond het broeikaseffect en de opwarming van de aarde. Sinds Al Gore met zijn slideshow succes boekte lopen alle Vlaamse partijen opeens warm voor het milieu en klimaatbeheersing alsof ze altijd al een "groene" partij waren, terwijl ze je anno 2004 vierkant zouden hebben weggelachen als je zou gezegd hebben dat die thema's aandacht verdienden. Ik voorspel dan ook met enige stelligheid dat in 2008 ten laatste van heel de broeikasgekte weinig meer te merken zal zijn. Oud nieuws interesseert het publiek immers niet.
Is een mogelijke opwarming van de aarde een probleem? Uiteraard! Is onze huidige aanpak de juiste manier? Uiteraard niet. Beslissingen die door hypes worden genomen zijn zelden goede beslissingen. Wanneer we nu opeens onze samenleving en economie gaan wijzigen vanuit een paniekvisie dat binnen enkele jaren de woestijn tot in Frankrijk zal komen en de smeltende ijskappen half Europa zullen onderspoelen, zijn we een historische stommiteit aan het begaan.
De hele hysterie rond de opwarming is bovendien zo'n typisch voorbeeld van onze neiging om het hier en nu als maat van alles te beschouwen: Ten eerste zijn klimaatschommelingen van alle tijden. Zelfs in de Middeleeuwen beleefden we nog een "mini-Ijstijd" die de temperatuur op aarde met enkele graden liet zakken. De Middeleeuwer toen voelde wel dat er iets veranderde, maar liet het over zich heen komen. Zo gaat het echter niet met de 21e eeuwse Westerling: Wij zien een evolutie zoals de opwarming waar we geen vat op hebben en dat frustreert ons mateloos. We zijn in de waan dat we àlles kunnen controleren, dus ook ons klimaat, alsof het een thermostaat is waar we zelf aan de aan-en-uit-knop kunnen prutsen naar wens. Dat er krachten werkzaam zijn waar wij als nietige zandkorreltjes in een onmetelijk universum zelf geen controle over kunnen hebben in de nanoseconde die onze levenstijd is in de hele geschiedenis, wil er niet in bij ons.
Het hele "Doomsday"-denken over het klimaat dat ons nu zo beangstigt is vanuit historisch opzicht overigens best vermakelijk: Wie in de jaren '50 over milieu begon als mogelijke bedreiging voor de mensheid werd weggelachen. Er zou immers zéér binnenkort een nucleaire apocalyps komen die alles zou vernietigen, dus wat maakte het uit? Als je toen had gezegd dat in minder dan een half leven de Koude Oorlog een geschiedenislesje was geworden en er van het Vrije Westen en het Oostblok geen sprake meer zou zijn, zou niemand je hebben willen geloven. De mens van de jaren '50 leefde in een tijd van nucleaire dreiging en dacht dat het alleen maar erger kon worden, dat zijn tijd voor altijd zou blijven duren.
Of laat ons nog eens verder terugkeren: In de 19e eeuw voorspelde de Engelse wetenschapper-filosoof Malthus dat de wereld binnen de eeuw naar de knoppen zou zijn. Hij had immers op basis van de bevolkingsaangroei berekend dat de Europeanen binnen één of twee generaties met zoveel zouden zijn dat ze zouden creperen van de honger. Malthus stelde dan ook voor de sociale voorzieningen af te schaffen zodat de armen zouden doodhongeren, gezinnen drastisch in te perken en bepaalde lagen van de bevolking te steriliseren of zich te dwingen niet meer voort te planten. Malthus' pessimistische theorieën hadden een enorme impact op de Engelse samenleving en zorgden voor een aanzienlijk politiek debat in Engeland. Zijn voorstellen werden gelukkig nooit in de praktijk omgezet.
Honderd jaar later zijn al zijn ideeën achterhaald: De Europese bevolking is sinds de tijd van Malthus verdrievoudigd, maar we zijn nog nooit zo goed gevoed geweest als nu. Malthus had de cruciale fout gemaakt de bevolkingsgroei van de 18e eeuw lineair door te trekken zonder rekening te houden met de vooruitgang. Hij zag in 2000 een identieke maatschappij als die van 1800. Dat er in die twee eeuwen een geindustrialiseerde en getechnologiseerde maatschappij zou ontstaan die tien keer meer uit haar grond haalde had hij niet voorzien en kon hij ook niet voorzien, maar dat belette hem niet om aan te dringen op een onmenselijk beleid op basis van zijn eigen voorspellingen.
In die zin zijn de mensen achter de klimaathysterie van vandaag de Malthussen van vandaag: Ze kijken naar de cijfertjes van vandaag, trekken die door en voorspellen hoe de aarde eruit zal zien in 2050 of 2100. Dat tegen die tijd onze industrie en samenleving er radicaal anders uit zal zien, gaat er bij hen niet in. Er moet NU, NU, NU iets gebeuren om de toekomst te "redden". Wat me weer terugbrengt bij die eeuwige "hic et nunc" van de Westerling: Hij wil niet leren uit het verleden en hij wil de toekomst controleren. Wie weet ligt daar nog een mooie taak voor een historicus-politicus?]]>
Het was een aangenaam interview en het was leuk om nog eens uitgebreid over ideologie te kunnen praten met iemand die niet noodzakelijk hetzelfde gedachtegoed heeft. Bij gemeenteraadsverkiezingen is ideologie van secundair belang en dat is volkomen terecht. Wie een gemeente bestuurt moet pragmatisch zijn en alles geval per geval kunnen bekijken. De voornaamste basisprincipes in een gemeentebestuur als integriteit, efficiëntie en betrokkenheid zijn zaken die volgens mij inherent zijn aan elke normale politieke ideologie, terwijl voor het overige bij het besturen van een gemeente vooral menselijke kwaliteiten en motivatie van belang zijn. Waarmee ik hoegenaamd niet gezegd wil hebben dat ideologie overbodig of voorbijgestreefd is: Iedereen die op een zeker niveau aan politiek wil doen heeft de plicht een min of meer coherente maatschappijvisie te zoeken, anders ben je niet meer dan een verkozen ambtenaar. Die ideologie moet dan dienen als inspiratiebron en toetssteen voor het eigen geweten. Maar een gemeente besturen geheel volgens je eigen ideologie zal alleen maar leiden tot frustratie bij jezelf en anderen, daar ben ik van overtuigd.
Hoe dan ook, over een week staat het interview in Knack. Ik heb mijn best gedaan om ideologische begrippen als “Vlaams-nationalist” en “conservatief” die ik mezelf wel toedicht, maar die vaak een weinig positieve connotatie oproepen bij veel mensen, wat beter uit te leggen en te nuanceren. Dat is vaak nodig, want ik heb de indruk dat deze twee predikaten vooral slecht begrepen worden. Het is niet gemakkelijk om een verdraagzame, solidaire en Europese Vlaams-nationalist te zijn als er een andere partij met dezelfde vlag als jij zwaait maar een absoluut tegenovergesteld verhaal brengt. Net zomin als het makkelijk is om als conservatief uit te leggen dat je staat voor een menselijk conservatisme dat gelooft in verbondenheid en verantwoordelijkheid in plaats van het conservatisme dat staat voor de klok vijftig jaar terugdraaien. Maar kom, wie ervoor kiest een ideologie te hebben, moet die ook durven verdedigen. En dan komt zo’n interview best nog goed uit…
]]>
De federale verkiezingen van mei-juni 2007 komen voor mij in elk geval verschrikkelijk ongelegen: De campagne bereikt haar hoogtepunt wanneer ik mijn licentiaatsthesis over de Lierse oorlogsburgemeester Alfred Van der Hallen moet afwerken. Helaas behoor ik niet tot politieke kringen waar men zijn thesissen zelf niet moet schrijven, dus ik vrees dat mijn taak in de lente van 2007 in stoffige archieven ligt en niet aan de plakborden. Als student heb ik ondertussen als kandidaat deelgenomen aan twee verkiezingen (Vlaamse verkiezingen van 2004, gemeenteraadsverkiezingen van 2006) zonder veel problemen, maar het lot tarten is ook niet echt verstandig.
Dat is jammer, want deze verkiezingen zijn crucialer dan ooit: De grote staatshervorming die eraan komt wordt de lakmoesproef voor de N-VA en het kartel. Komt er weer een Lambermontesk gedrocht, of zetten we eindelijk beslissende en onomkeerbare stappen naar een Vlaamse staat? Het zal in elk geval de N-VA zijn die samen met CD&V de kar zal moeten trekken, want van de Paarse partijen hebben we de voorbije acht jaar al duidelijk gezien tot welke communautaire uitverkoop zij bereid zijn.
Op gemeentelijk niveau zal ik me ook niet vervelen: Al kwam ik een luttele 28 stemmen te kort om verkozen te worden, als eerste opvolger voor CD&V/N-VA heb ik in elk geval de plicht om als "supersub" langs de zijlijn warm te lopen als het moment komt om in te vallen. Het ligt sowieso niet in mijn aard om na de verkiezingen weg te vallen in de politieke lethargie die 90% van de kandidaten kenmerkt (surf maar eens langs de gemiddelde politieke blog of site die als paddestoelen uit de grond schoten voor de verkiezingen en nu grotendeels een comateus bestaan kennen), daar ben ik te zeer gebeten voor door de politieke microbe.
Ik ga vanuit de jeugdraad en de N-VA het beleid van de Lierse "Regenboogcoalitie" (of "Monstercoalitie", naargelang uw visie erop) tegen het licht houden en bijzonder kritisch opvolgen. Niet verkozen zijn heeft als enigszins pervers voordeel wel dat ik mij niet gebonden moet voelen aan al te veel voorzichtigheid en discretie, al vind ik dat dat voor verkozenen evengoed moet kunnen. Je loyaliteit als politicus ligt in de eerste plaats bij de kiezer en het publiek die om uitleg vragen, niet bij coalitiepartners met lange tenen. Zolang iedereen in die coalitie op een eerlijke en collegiale manier het beleid wil verdedigen en noodzakelijke compromissen ook zo communiceert, is er geen enkele noodzaak voor een Liers "Zwijgakkoord" zoals dat op Vlaams niveau officieus geldt. Deze blog blijft in elk geval een belangrijk instrument voor mij, zeker gezien het hoopgevende aantal nieuwe en tevreden lezers die ik soms ontmoet buiten cyberspace.
Voor iedereen in elk geval een vrolijk en verrijkend 2007 toegewenst. Mijn politieke medestanders van de N-VA en de gewaardeerde kartelpartner CD&V, wens ik veel succes en inspiratie toe. Mijn evenzeer gewaardeerde politieke tegenstanders wens ik veel zin voor constructief debat over waar we met ons Netestadje naartoe willen... ]]>
Misschien is het ook beter om even te wachten tot het stof is gaan liggen alvorens een analyse op te maken. Op het eerste zicht is het al positief te noemen dat er überhaupt een coalitieakkoord gesloten kon worden en er een mandatenverdeling gebeurde waar iedereen toch min of meer tevreden mee kon zijn. Het is belangrijk dat niemand van de coalitiepartners zich “bestolen” voelt, want in zo’n zespartijencoalitie kan één balorige partner volstaan om heel deze delicate constructie ineen te doen storten. Positief vanuit N-VA-standpunt is dat Frank Boogaerts met Lokale Economie en Financiën twee bevoegdheden kreeg waar hij door vriend en vijand werd beschouwd als de juiste man daarvoor. Ik ben ervan overtuigd dat hij op zijn (halve) termijn schitterend werk zal leveren voor Lier en het N-VA-verhaal over een sterke lokale economie en een verantwoorde begrotingspolitiek uitstekend zal vertalen. Als N-VA staan we in elk geval stevig op de kaart in Lier en is het aan ons om te bewijzen dat we na zes jaar oppositie onze woorden ook hard kunnen maken...
Natuurlijk zijn er ook grote minpunten: Sommige schepenportefeuilles zijn bijzonder vreemd samengesteld en veel heterogeniteit valt er binnen een aantal van hun bevoegdheden niet te vinden. Opmerkelijk toch hoe alle partijen naar de kiezer trekken met de boodschap dat ze heterogene bevoegdheidspakketten willen, maar zodra het handig is wordt dat basisprincipe door iedereen overboord gegooid.
Een tweede minpunt is dat een aantal essentiële discussiepunten eigenlijk niet ten gronde zijn uitgeklaard: De hele Grote Markt-kwestie wordt in een commissie gestoken waar iedereen zijn experts mag benoemen, er komt een uitgebreide bevraging, er wordt een zoveelste studie besteld… Als N-VA’er met wat expertise over de BHV-kwestie heb je natuurlijk een streepje voor wat betreft het herkennen van eindeloze vertragingmanoeuvres, en dit is er één van kaliber! Het is duidelijk dat men onder tijdsdruk met deze oplossing de kool en de geit wilde sparen, maar het gevolg is wel dat we dit knellende probleem gewoon voor ons uit hebben geschoven. Wie dacht dat na de coalitievorming het stof wel zou gaan liggen moet er maar de pers van de voorbije week op naslaan, waar al uit bleek dat er een haar in de boter zat over hoe bepaalde passages over de Grote Markt uit het akkoord nu moeten gelezen worden.
Een derde en wellicht het belangrijkste minpunt is wellicht dat buiten het VB er geen oppositie meer vertegenwoordigd is in de gemeenteraad. Door de riante meerderheid die de coalitie heeft (21 op de 31 zetels) wordt het belang van het individuele gemeenteraadslid behoorlijk geminimaliseerd. Het zal nu van de gemeenteraadsleden, zowel uit oppositie als meerderheid, afhangen of ze erin slagen het gemeentebeleid kritisch te blijven volgen.
Zoals een socialistisch voorman, ondertussen bruggepensioneerd, ooit zei: “Het compromis dat er zal komen zal een wit konijn uit een hoge hoed zijn, maar dan één met gebroken poten en een gescheurd oor.” Dat dergelijke betreurenswaardige dierenmishandeling in Lier heeft plaatsgevonden is ongetwijfeld waar. Maar wie weet krijgen we ons veelkleurige Lierse konijn wel gezond en wel de komende zes jaar door. Laat ons hopen dat hij in elk geval gezond zijn eerste verjaardag haalt!
]]>
Zaterdag was het de met veel tromgeroffel aangekondigde partijraad waar we met de N-VA moesten beslissen over een fundamentele keuze over de toekomst van de partij. Op zulke opgeklopte evenementen wil iedereen natuurlijk zijn rol spelen, wat ertoe leidde dat de partijraad maar liefst vier uur lang duurde. Ik heb me er geen seconde verveeld in elk geval, al ben ik niet zo dol op de bij Vlaams-nationalisten kennelijk obligate broedertwisten. Voor de N-VA was er zaterdag in elk geval weinig te winnen en ontzettend veel te verliezen. Zowel Dedecker als CD&V hadden ons geen enkele manoeuvreerruimte geboden door hun eisen zo scherp te stellen en elke concessie af te wijzen. Wie de N-VA-top wil verwijten dat zij de partij in een moeilijk parket gebracht hebben, kijkt dus beter in de richting van CD&V en Dedecker die de hele situatie tot een climax hebben doen gaan. Wat mij, en een grote meerderheid van de partijraad betreft, was verzaken aan het kartel een domme fout geweest met historische gevolgen. Wie nu niet de handen in elkaar slaat om Paars te breken en zijn nek durft uit te steken om voor Vlaanderen de kastanjes uit het vuur te halen, moet zich dringend eens bezinnen over zijn motivatie om aan politiek te doen.
Mensen die ons nog niet mogen, en dat zijn er heel wat, zullen de N-VA altijd blijven bestempelen als een stel opportunisten die voor het spreekwoordelijke bord linzensoep al hun Vlaamse idealen verkochten aan de CD&V. Dat is holle propaganda, uitgekreten door een partij die al jarenlang probeert het monopolie op het politieke Vlaams-nationalisme te verwerven, over het lijk van de N-VA heen en zonder enige bezorgdheid over de toekomst van dat Vlaams-nationalisme. Op die partijraad, die met een stevige meerderheid koos voor het kartel, zaten voornamelijk basismilitanten zoals ik. Zonder uitzicht op om het even wat de komende federale verkiezingen. Géén postjesjagers dus, maar mensen die waanzinnig veel tijd in hun partij steken en er rotsvast in geloven. De beslissing van zo'n groep van 120 partijraadsleden afdoen als een opportunistische knieval in ruil voor wat mandaten zoals onze tegenstanders en een deel van de media vrolijk doen, is onzinnig en oneerlijk. We werden 's morgens gepeild op 15,3% indien we met Dedecker in zee gingen. Alle kansen waren er dus om voor de gemakkelijkste, veiligste optie te kiezen waarin we zeker waren van een aantal zetels en jaren van zorgeloos bestaan zonder ooit ergens op afgerekend te worden. Jaren van zelfverzekerd op de borst staan en pronken met onze zuiverheid die we nooit moesten riskeren. Kiezen voor Dedecker dus.
Ik heb in mijn vorige posting hierover al duidelijk gezegd hoe cruciaal ik de komende federale verkiezingen acht voor Vlaanderen en haar toekomst, en dat ik het dus onverantwoord vind om als N-VA, met de sleutels naar een serieuze staatshervorming in handen, onszelf buitenspel te zetten door nu het kartel op te blazen. Wat we nu hebben gedaan, is de moeilijkste weg. We hebben ervoor gekozen verantwoordelijkheid te nemen: Niet aan de kant met het vingertje zwaaien naar de andere partijen als zij traditiegetrouw een gedrochtelijk communautair akkoord sluiten, maar zelf iets riskeren door mee dat akkoord richting te geven.
Biedt dat enige zekerheid dat CD&V ons niet zal afstoten wanneer de N-VA'ers in de weg staan van een federale regeringsvorming? Hebben wij enige garantie dat we een communautair akkoord zullen krijgen dat aan onze eisen voldoet? Natuurlijk niet. Niemand heeft een glazen bol en kan voorspellen wat er binnen zes maanden zal gebeuren. Maar we weten één ding met zekerheid: Als we nu geen kartel vormen, kunnen we bij voorbaat niet één punt van onze communautaire agenda verwezelijkt zien worden. Dan is er geen sprake van een risico op mislukking, dan is er de garantie van mislukking. Een partij gaat immers niet over een paar procenten meer of minder halen en een stel kamerzetels, maar over welke impact ze kan hebben op het beleid. Hoe ze zo goed mogelijk haar verhaal kan waarmaken. Dat vergt compromissen en soms durven afstappen van het eigen grote gelijk, dat is nu eenmaal een politieke wetmatigheid. Wie zo niet kan of durft redeneren moet niet aan politiek doen, want die beliegt zijn kiezers. Die kiezen immers voor het verhaal dat je brengt, dan heb je ook de plicht dat te proberen waar te maken. Ik, en met mij de hele N-VA, willen het in elk geval proberen. Hopelijk met uw steun... ]]>
Ik denk dat Oztürk veel ziet, maar niet altijd even duidelijk. Dat de N-VA de grote twistappel vormt in de onderhandelingen, is een compleet fabeltje om de aandacht af te leiden van de interne problemen bij het PEK. Het is het PEK dat met zijn exuberante mandateneisen (geinspireerd door hun eigen interne strubbelingen die alleen met de nodige mandatenbeloftes konden worden gestopt) al wekenlang voor oponthoud zorgt, de N-VA vraagt niet meer dan het halve schepenambt dat haar toekomt. Zorgt dat voor "interne onrusten" tussen CD&V en N-VA in Lier? Da's ook het eerste dat ik ervan hoor. Morgen schuif ik aan bij een receptie voor alle kandidaten die op de CD&V/N-VA-lijst stonden en ik vrees echt niet om daar Litvinenko-gewijs een dosis polonium in mijn bord gedraaid te krijgen door de kartelpartner. Wij hebben in Lier van in het prille begin van de nationale kartelcrisis duidelijk gemaakt dat dit geen gevolgen heeft voor ons gezamelijke Liers verhaal, lijkt me toch duidelijk genoeg? De "nationale partijlijn" van CD&V én N-VA waar Oztürk naar verwijst zegt trouwens klaar en duidelijk dat lokale akkoorden nageleefd zullen worden ongeacht de afloop van de huidige gebeurtenissen. Gebeurtenissen die trouwens zelf nog volop in gang zijn en waar men maar beter geen al te overhaaste conclusies uit trekt.
Hoe dan ook, mijn boodschap voor Oztürk en alle anderen die in Lier ten koste van ons kartel hopen garen te spinnen bij gebeurtenissen op nationaal niveau: Leuk geprobeerd, maar niet meer dan dat... ]]>
Wie het nieuws de voorbije twee dagen een beetje gevolgd heeft, weet dat het kartel CD&V/N-VA wellicht niet meer bestaat in Vlaanderen. Over de hoe en waaroms wil ik het zelfs niet hebben: We hebben alletwee onze eigen visie op de gebeurtenissen, dus wat voor zin heeft het de schuld aan elkaar te wijten voor dit drama? Wat gebeurd is is een spijtige zaak voor iedereen.
Ik ben altijd één van de grote voorstanders ben geweest van het kartel CD&V/N-VA. Ik was er immers van overtuigd dat dit Vlaams Kartel een meerwaarde opleverde voor N-VA, CD&V én de Vlaamse autonomie. Staan roepen langs de zijlijn zoals het Vlaams Belang al twintig jaar doet, levert immers niets op. Wie echt iets wil bereiken voor Vlaanderen moet niet denken aan zijn Vlaamse maagdelijkheid maar moet bereid zijn compromissen te sluiten. Dan is het beter een grote politieke formatie mee te beïnvloeden in de juiste richting dan als kleine radicale partij jezelf te isoleren onder de kiesdrempel. Die argumenten heb ik jarenlang aangehaald in discussies met Vlaams Belangers die ons verraders voor een bord linzensoep noemden of met N-VA'ers die het kartel een ideologische uitverkoop vonden. Ik sta nog altijd achter die argumenten, dus je kan aannemen dat ik wat er gisteren gebeurd is ronduit tragisch vind. Als er nog een mogelijkheid bestaat waarbij beiden zonder gezichtsverlies de brokken kunnen lijmen zal ik die voluit steunen. Want N-VA en CD&V die apart opkomen doen elkaar alleen maar pijn, terwijl Paars triomfeert.
CD&V is gisteren aan recordsnelheid door de knieën gegaan voor haar "Belgische" as: De ACW-ACV-brigade van Cortebeeck en Renders die altijd allergisch zijn geweest voor woorden als "regionalisering". Ook binnen de eigen rangen heeft CD&V nog altijd een groot aantal mensen die ervan dromen "staatsman" te spelen als loodgieter bij een federale tripartite. Waarbij ze ten koste van de Vlaamse eisen weer een zoveelste compromis à la belge sluiten, een Lambermont-tris. Die zijde heeft gisteren de overhand gehaald op de Vlaamse zijde binnen CD&V, die werkelijk bereid was geweest het been stijf te houden in 2007 om een sterke staatshervorming af te dwingen. Die CD&V'ers (Van den Brande, De Crem, Sauwens, Peeters en zelfs Leterme) hebben zich altijd gesterkt gevoeld door de N-VA. Ook voor hen is het einde van het kartel een ramp. De enigen die hiervan profiteren zijn de Paarse partijen, die weer wat vrijer kunnen ademen in de aanloop naar de verkiezingen van 2007.
Maar nogmaals, ik vrees dat er in dit verhaal geen winnaars zijn, niet bij CD&V dat een unieke kans laat liggen om front te vormen naar 2007 toe, en niet bij de N-VA, die weer in de heilloze rol van federale oppositiepartij wordt geduwd.
Mijn loyaliteit aan de N-VA staat in dit hele verhaal uiteraard nog altijd als een huis overeind. Ook wil ik benadrukken dat het einde van het nationale kartel in geen geval gevolgen voor Lier heeft: CD&V en N-VA sloten in Lier een kartel dat een Liers verhaal schreef, dat we ook willen uitvoeren. Dat hebben we onze kiezer beloofd en daar zullen we ons ook aan houden...]]>