Hoewel ik al door geschiedenis gefascineerd ben sinds mijn jeugd heb ik eigenlijk nooit veel aandacht besteed aan lokale geschiedenis. De Zimmertoren, de Lierse musea, de kerken en monumenten... Wat het Lierse historische cultuuraanbod betreft was ik als de spreekwoordelijke Parijzenaar die nog nooit de Eiffeltoren bezocht. Pas met het intensief bezig zijn geweest met het reconstueren van het Lier van zestig jaar geleden ben ik echt geboeid geraakt door de cultuurgeschiedenis van mijn thuisstad. De Sionskazerne is voor mij niet langer een lelijk oud gebouw in verval, maar de plaats waar honderden collaborateurs werden opgesloten in de winter van '44. De Berlarij bekijk ik met andere ogen als ik me bedenk dat ze in de bombardementen tijdens de Eerste Wereldoorlog bijna compleet werd verwoest en heropgebouwd. Het Begijnhof is geen eendimensionale prentkaart meer maar de oase van rust die onderdak en inspiratie bood aan Ernest Van der Hallen en andere Lierse kunstenaars.
Elke hoek van deze oude stad ademt het verleden uit. Dat maakt een kleine stad als Lier in elk opzicht uniek. Het volstaat om naar uit hun krachten gegroeide dorpjes in de Kempen of West-Vlaanderen te gaan kijken om te zien hoe artificiëel en zielloos de op een tekentafel geplande straten en wijken daar wel zijn. De schoonheid van deze stad ligt in haar grilligheid, haar gezicht dat het resultaat is van eeuwen bouwen en heropbouwen. Lier is misschien een warrig Middeleeuws labyrinth dat zich slecht laat inpassen in moderne verkeersplannen, maar elke onzinnige bocht of nauwe steeg bevat duizendeneen verhalen die de moeite waard zijn verteld te worden.
Tijdens de afgelopen verkiezingen werd er wel eens afgegeven op het waanzinnig dure cultuurbeleid, dat meer investeerde in het verleden dan in het heden. Er werd onevenredig veel geld gestopt in het bewaren van oude gebouwen en werken van kunstenaars van langvergeten, terwijl voor een aantal belangrijke actuele noden geen geld zou zijn. Geld dat wordt verspild om een klein elitair clubje culturo's te plezieren terwijl het grootste deel van de Lierenaars er geen boodschap aan heeft. Een kritiek die ongetwijfeld met de beste bedoelingen werd geuit, maar zeker sinds mijn persoonlijke herontdekking van het Lierse verleden kan ik niet anders dan er stellig afstand van te nemen.
Lierenaar zijn is meer dan een woonplaats of een geboorteplaats delen. Elke Lierenaar is erfgenaam van één van Vlaanderens mooiste cultuursteden. De Lierse identiteit is ook in de 21e eeuw onlosmakelijk verbonden met haar rijke verleden. Als we de erfenis van Timmermans, Bergmann en alle anderen die deze stad innig lief hadden afwijzen, wijzen we Lier zelf af.
[ reactie toevoegen ] [ permalink ]
( 3 / 443 )Jong-N-VA trok dit weekend erop uit om de Lierse fietsenstallingen te inspecteren. We stelden een aantal serieuze pijnpunten en mankementen vast wat betreft het onderhoud van enkele stallingen en rekken die heel wat ergernis bij de fietsende Lierenaar moeten oproepen. Op de bijgevoegde foto’s kan iedereen vaststellen dat Jong-N-VA geen ongelijk heeft wanneer ze stellen dat Lier nog heel wat werk voor de boeg heeft wat betreft fietsvriendelijkheid.
Aan de overdekte fietsenstalling naast het station werd reeds maanden geleden een motorfiets in brand gestoken. Het wrak van deze motorfiets ligt er momenteel nog altijd te roesten, met de politielinten er zelfs nog aan! Noch één van de stadsdiensten, noch de eigenaar of de NMBS vindt het blijkbaar de moeite om het wrak te verwijderen. In dezelfde stalling troffen wij verscheidene compleet doorgerroeste fietswrakken aan die hier door hun eigenaar werden achtergelaten en daar reeds maanden staan te verkommeren, getuigde de foldertjes van evenmenten eind november die we aantroffen op de bagagedragers. Niet alleen nemen al deze wrakken heel wat plaats in op deze drukbezette fietsenstalling, het geeft de fietsenstalling ook een verloederd voorkomen dat vandalisme en sluikstorten aantrekt in één van onze drukbezetste stallingen.
;)
Te koop: Afgebrande motorfiets met recent aangebracht vlammenmotief. Politielinten worden gratis bijgeleverd. Te bevragen bij het station van Lier.
;)
Een fiets met een ongetwijfeld indrukwekkend verleden, maar de fietsenstalling is geen begraafplaats.
Op de Kolveniersevest werd één van de fietsenrekken door een wagen geraakt. Het verbogen rek dwingt de gebruiker zijn fiets compleet scheef te hangen met alle risico's vandien, maar ook hier is er maanden later van vervanging of herstelling van de beschadiging niets te merken.
;)
In Lier wordt nu ook voor fietsers het systeem van schuinparkeren opgelegd zo te zien...
Jong-N-VA-Lier vraagt dan ook dat het stadsbestuur werk maakt van een systematisch en snel onderhoud van de fietsenstallingen teneinde ervoor te zorgen dat de Lierenaar weer zijn fiets overal op een veilige, goed onderhouden stalling kwijt kan.
[ reactie toevoegen ] [ permalink ]
( 3 / 427 )Ik heb de gewoonte geregeld naar de bibliotheek van Lier te trekken om een uurtje of twee in de leeszaal de kranten door te nemen. Eén rubriek krijgt altijd mijn volle aandacht, al is het niet met veel trots dat ik het zeg: Ik kan geen krant lezen zonder de lezersbrievenpagina te passeren. Gezien het breed scala van kranten dat ik lees in de bib krijg ik uiteraard ook een zeer divers beeld van die lezersbrieven. Zeker in wat sociologen de “populaire” geschreven media noemen krijg je daarmee een aardige doorsnede van het Vlaamse buikgevoel van het moment te lezen.
De teneur van de lezersbrieven naar aanleiding van de steekpartij in Oostende was wel bijzonder deprimerend: Vlaanderen anno 2007 leek weinig te verschillen van een getto in een Amerikaanse grootstad, waar losgeslagen jongeren die God noch gebod respecteerden hun medemens terroriseerden. Gelukkig waren de briefschrijvers die ons op het gevaar van de balddadige jeugd wezen ook zo attent om een pasklare oplossing voor het ganse probleem te bieden: Herinvoering van de legerdienst! Wie nooit als milicien rondjes heeft gelopen op een kazerneplein komt immers ernstig tekort aan discipline, respect, normen en waarden en is bijgevolg gedoemd een tikkende tijdbom te zijn voor de maatschappij, klaar om te ontploffen voor een geweigerde sigaret. En natuurlijk volgt de Vlaamse politiek weer gretig de hype: Wie wil kan ondertussen een mailtje sturen naar de minister-president om hem te zeggen hoe we deze decadente samenleving en dan vooral haar jonge leden weer op het rechte pad krijgen. Een greep uit de verzonden mails die in de krant werd gepubliceerd leerde me alvast dat ook bij de e-mailers “de legerdienst herinvoeren” een populair voorstel was.
Ik stel me vragen bij zo’n “remedie”, die me zelfs enigszins contradictorisch voorkomt: De beste manier om moordende jongeren te stoppen is door hen als militair professioneel te leren doden? De beste manier om jongeren die geen enkel respect hebben voor hun medemens hebben bij te schaven is door hen een militaire kadaverdiscipline aan te kweken waarin het rücksichtlos opvolgen van bevelen primeert boven welk moreel bezwaar dan ook? Zijn we dan zo ver gekomen dat we niet langer in staat zijn via opvoeding binnen het gezin iemand tot een voldragen mens op te voeden zonder dat het leger de “finishing touch” van het onderwijsproject moet leveren?
Persoonlijk vind ik het nogal makkelijk het hele opvoedingsconcept in de vuilnisbak te gooien ten voordele van een verplichte leger- of burgerdienst. Het is in de eerste plaats een belediging voor de honderdduizenden Vlaamse ouders die er in geslaagd zijn hun kinderen serieus op te voeden zonder dat ze daarvoor een legerdienst nodig hadden. Het is een belediging voor al die jongeren die verantwoordelijkheid opnemen in een jeugdbeweging, op school of in een ander verband en die geen leger nodig hadden om te leren in groep samen te werken en respectvol met elkaar om te gaan. Op het altaar van de massahysterie rond een aantal drama’s waar jongeren bij betrokken waren wordt er met een volledige generatie afgerekend.
Dat soort onbegrip tussen de generaties is kennelijk van alle tijden: De mei ‘68-ers die rebelleerden tegen het maatschappelijke keurslijf waarin ze gedwongen werden, de babyboomers van de jaren ’40 en ‘50 die afrekenden met de vooroorlogse sociale structuren, allemaal zwaaien ze nu met het vingertje naar de huidige generatie jongeren zoals ooit met hen gebeurde. Elke generatie schijnt ervan overtuigd te zijn dat de generatie nà hen minder goed opgevoed en asocialer is. Als dat echt waar zou zijn is het een wonder dat de mensheid na al die eeuwen van morele degeneratie nog altijd niet tenonder is gegaan…
De wetenschap dat ik wellicht zelf binnen enkele decennia zit af te geven op de losbandige jeugd van pakweg 2050 stemt me alleszins tot enige mildheid voor al die lezersbriefschrijvers die mij en mijn leeftijdsgenoten in het leger willen sturen. Met deze jongere komt het nog wel goed dus...
[ reactie toevoegen ] [ permalink ]
( 3 / 422 )Ik merk ondertussen dat het maar liefst 21 dagen geleden is dat ik hier nog iets heb gepost. Gezien mijn examens (morgen eindelijk afgelopen) en mijn lerarenstage waar ik in de tussentijd mee bezig ben geweest zal niemand me dat kwalijk nemen zeker? Politiek is het relatief windstil gebleven, dus ook daar ben ik niet tekortgeschoten.
De examens hebben me in elk geval weer stevig ondergedompeld in mijn "beroeps"bezigheid, de Schone Kunst van Klio, de geschiedenis. In het Knack-interview werd mij de vraag gesteld welke meerwaarde een opleiding Geschiedenis kon bieden aan een beginnend politicus. Een pertinente vraag in elk geval! Want op het eerste zicht is een studie Economische Wetenschappen of Rechten een stuk nuttiger voor wie later beleidsverantwoordelijkheid wil opnemen: Kennis van de economische wetmatigheden of de juridische fundamenten waarop onze samenleving gebouwd zijn lijken inderdaad een stuk praktischer dan bijvoorbeeld het verval van het Spaanse Wereldrijk in de 18e eeuw uit de doeken te kunnen doen of de opvolgingssystemen in het Ancien Régime allemaal te kennen. Tot zekere hoogte klopt dat inderdaad. Maar mijns inziens voegt een historische studie ook iets fundamenteels toe aan een beleidsmaker: Een besef van een tijdsverloop dat het dagdagelijkse overstijgt.
De Westerse mens heeft de neiging zichzelf en zijn eigen tijd als maat van alles te beschouwen. Het hic et nunc is voor ons het enige van belang. We willen daarbinnen alles kunnen controleren: De maatschappij moet naar ons ideaalbeeld worden omgevormd, ongeacht hoe het verleden onze samenleving heeft bepaald. Dat verleden is maar een wingewest van het heden, een stoffige wereld die alleen maar kan dienen om te tonen hoe het niet moet. In het verlengde daarvan is de toekomst een verlengstukje van het heden, dat perfect voorspeld kan worden door onze hedendaagse evoluties door te trekken. Mijns inziens is dat een kapitale fout en kenmerkend voor de zogenaamde "eigentijdse arrogantie" die voor ons zo kenmerkend is.
Neem nu de hele Klimaathype die nu zo'n opgang maakt en Kapellense huisvrouwen in het parlement katapulteert. Zelfs wie maar een paar jaren terugbladert in de tijd zal ontdekken hoe Vlaanderen de neiging heeft zich elke paar maanden van een nieuwe politieke "hype" te voorzien: Een paar jaar geleden was ten tijde van de dioxinecrisis en de MKZ voedselveiligheid en landbouw nog hét Alfa en Omega van de politiek. Nu interesseert het geen hond meer. Zelfde voor het "gratis"-verhaal. In 2003 nog dé politieke trend, nu wil de SP.A er zelfs niet meer mee geassocieerd worden. Je ziet een golfbeweging die zich over een half jaar, hooguit een jaar uitstrekt waarin er politieke hoogspanning heerst rond een bepaald item en het de agendasetting van de politieke scène domineert. Maar wanneer zich er een nieuw onderwerp aandient waar media en publiek zich door laten obsederen volgen de politici naadloos die golf en laten ze datgene dat ze een week eerder nog als cruciaal beschouwden, compleet links liggen. Politici laten hun visie en principes meer en meer leiden door de waan van de dag: Nadat Hans Van Themsche in Antwerpen drie mensen neerknalde werd van de ene dag op de andere een strengere wapenwet ingevoerd. De PS, die zich al die tijd daarvoor de grootste tegenstander van zo'n verstrenging had getoond (iemand moet de marchandise van staatsbedrijf FN afnemen, nietwaar?), veranderde doodgemoedeerd 90° en stemde vrolijk mee met de wet die ze jarenlang had verketterd. Maar leren wij eruit? Nee, we wentelen onszelf in de politieke hype van de dag en beelden ons in dat het voor eeuwig is.
Zo zal het ook vergaan met die hele hype rond het broeikaseffect en de opwarming van de aarde. Sinds Al Gore met zijn slideshow succes boekte lopen alle Vlaamse partijen opeens warm voor het milieu en klimaatbeheersing alsof ze altijd al een "groene" partij waren, terwijl ze je anno 2004 vierkant zouden hebben weggelachen als je zou gezegd hebben dat die thema's aandacht verdienden. Ik voorspel dan ook met enige stelligheid dat in 2008 ten laatste van heel de broeikasgekte weinig meer te merken zal zijn. Oud nieuws interesseert het publiek immers niet.
Is een mogelijke opwarming van de aarde een probleem? Uiteraard! Is onze huidige aanpak de juiste manier? Uiteraard niet. Beslissingen die door hypes worden genomen zijn zelden goede beslissingen. Wanneer we nu opeens onze samenleving en economie gaan wijzigen vanuit een paniekvisie dat binnen enkele jaren de woestijn tot in Frankrijk zal komen en de smeltende ijskappen half Europa zullen onderspoelen, zijn we een historische stommiteit aan het begaan.
De hele hysterie rond de opwarming is bovendien zo'n typisch voorbeeld van onze neiging om het hier en nu als maat van alles te beschouwen: Ten eerste zijn klimaatschommelingen van alle tijden. Zelfs in de Middeleeuwen beleefden we nog een "mini-Ijstijd" die de temperatuur op aarde met enkele graden liet zakken. De Middeleeuwer toen voelde wel dat er iets veranderde, maar liet het over zich heen komen. Zo gaat het echter niet met de 21e eeuwse Westerling: Wij zien een evolutie zoals de opwarming waar we geen vat op hebben en dat frustreert ons mateloos. We zijn in de waan dat we àlles kunnen controleren, dus ook ons klimaat, alsof het een thermostaat is waar we zelf aan de aan-en-uit-knop kunnen prutsen naar wens. Dat er krachten werkzaam zijn waar wij als nietige zandkorreltjes in een onmetelijk universum zelf geen controle over kunnen hebben in de nanoseconde die onze levenstijd is in de hele geschiedenis, wil er niet in bij ons.
Het hele "Doomsday"-denken over het klimaat dat ons nu zo beangstigt is vanuit historisch opzicht overigens best vermakelijk: Wie in de jaren '50 over milieu begon als mogelijke bedreiging voor de mensheid werd weggelachen. Er zou immers zéér binnenkort een nucleaire apocalyps komen die alles zou vernietigen, dus wat maakte het uit? Als je toen had gezegd dat in minder dan een half leven de Koude Oorlog een geschiedenislesje was geworden en er van het Vrije Westen en het Oostblok geen sprake meer zou zijn, zou niemand je hebben willen geloven. De mens van de jaren '50 leefde in een tijd van nucleaire dreiging en dacht dat het alleen maar erger kon worden, dat zijn tijd voor altijd zou blijven duren.
Of laat ons nog eens verder terugkeren: In de 19e eeuw voorspelde de Engelse wetenschapper-filosoof Malthus dat de wereld binnen de eeuw naar de knoppen zou zijn. Hij had immers op basis van de bevolkingsaangroei berekend dat de Europeanen binnen één of twee generaties met zoveel zouden zijn dat ze zouden creperen van de honger. Malthus stelde dan ook voor de sociale voorzieningen af te schaffen zodat de armen zouden doodhongeren, gezinnen drastisch in te perken en bepaalde lagen van de bevolking te steriliseren of zich te dwingen niet meer voort te planten. Malthus' pessimistische theorieën hadden een enorme impact op de Engelse samenleving en zorgden voor een aanzienlijk politiek debat in Engeland. Zijn voorstellen werden gelukkig nooit in de praktijk omgezet.
Honderd jaar later zijn al zijn ideeën achterhaald: De Europese bevolking is sinds de tijd van Malthus verdrievoudigd, maar we zijn nog nooit zo goed gevoed geweest als nu. Malthus had de cruciale fout gemaakt de bevolkingsgroei van de 18e eeuw lineair door te trekken zonder rekening te houden met de vooruitgang. Hij zag in 2000 een identieke maatschappij als die van 1800. Dat er in die twee eeuwen een geindustrialiseerde en getechnologiseerde maatschappij zou ontstaan die tien keer meer uit haar grond haalde had hij niet voorzien en kon hij ook niet voorzien, maar dat belette hem niet om aan te dringen op een onmenselijk beleid op basis van zijn eigen voorspellingen.
In die zin zijn de mensen achter de klimaathysterie van vandaag de Malthussen van vandaag: Ze kijken naar de cijfertjes van vandaag, trekken die door en voorspellen hoe de aarde eruit zal zien in 2050 of 2100. Dat tegen die tijd onze industrie en samenleving er radicaal anders uit zal zien, gaat er bij hen niet in. Er moet NU, NU, NU iets gebeuren om de toekomst te "redden". Wat me weer terugbrengt bij die eeuwige "hic et nunc" van de Westerling: Hij wil niet leren uit het verleden en hij wil de toekomst controleren. Wie weet ligt daar nog een mooie taak voor een historicus-politicus?
[ 4 reacties ] ( 188 keer bekeken ) [ permalink ]
( 3.1 / 518 )Het zijn drukke dagen. Examens, waarvan ik er ondertussen al twee achter de rug heb, het voorbereiden van de aanvraag voor een FWO-onderzoeksproject, de eerste fractievergadering op het gemeentehuis... Maar als je een telefoontje krijgt of je bereid bent een uitgebreid interview aan Knack te geven over ideologie en maatschappijvisie van een jonge (zij het onverkozen) politicus in de 21e eeuw, dan verschijnt er opeens op wonderbaarlijke wijze wel een gaatje in je agenda. Ik ben eerlijk genoeg om toe te geven dat zoiets een zekere streling is voor het ego, zeker voor iemand die een paar maanden geleden een belangrijke les in nederigheid kreeg door achtentwintig stemmen tekort te komen om verkozen te worden.
Het was een aangenaam interview en het was leuk om nog eens uitgebreid over ideologie te kunnen praten met iemand die niet noodzakelijk hetzelfde gedachtegoed heeft. Bij gemeenteraadsverkiezingen is ideologie van secundair belang en dat is volkomen terecht. Wie een gemeente bestuurt moet pragmatisch zijn en alles geval per geval kunnen bekijken. De voornaamste basisprincipes in een gemeentebestuur als integriteit, efficiëntie en betrokkenheid zijn zaken die volgens mij inherent zijn aan elke normale politieke ideologie, terwijl voor het overige bij het besturen van een gemeente vooral menselijke kwaliteiten en motivatie van belang zijn. Waarmee ik hoegenaamd niet gezegd wil hebben dat ideologie overbodig of voorbijgestreefd is: Iedereen die op een zeker niveau aan politiek wil doen heeft de plicht een min of meer coherente maatschappijvisie te zoeken, anders ben je niet meer dan een verkozen ambtenaar. Die ideologie moet dan dienen als inspiratiebron en toetssteen voor het eigen geweten. Maar een gemeente besturen geheel volgens je eigen ideologie zal alleen maar leiden tot frustratie bij jezelf en anderen, daar ben ik van overtuigd.
Hoe dan ook, over een week staat het interview in Knack. Ik heb mijn best gedaan om ideologische begrippen als “Vlaams-nationalist” en “conservatief” die ik mezelf wel toedicht, maar die vaak een weinig positieve connotatie oproepen bij veel mensen, wat beter uit te leggen en te nuanceren. Dat is vaak nodig, want ik heb de indruk dat deze twee predikaten vooral slecht begrepen worden. Het is niet gemakkelijk om een verdraagzame, solidaire en Europese Vlaams-nationalist te zijn als er een andere partij met dezelfde vlag als jij zwaait maar een absoluut tegenovergesteld verhaal brengt. Net zomin als het makkelijk is om als conservatief uit te leggen dat je staat voor een menselijk conservatisme dat gelooft in verbondenheid en verantwoordelijkheid in plaats van het conservatisme dat staat voor de klok vijftig jaar terugdraaien. Maar kom, wie ervoor kiest een ideologie te hebben, moet die ook durven verdedigen. En dan komt zo’n interview best nog goed uit…
[ reactie toevoegen ] [ permalink ]
( 3 / 514 )Next